kredyt we frankach pozew

Sprawy frankowe Getin Bank – analiza umowy, pozew, wyroki.

Każdy bank ma swoją ofertę kredytów hipotecznych, która w pewnym stopniu różni się od oferty konkurencji by być bardziej atrakcyjną dla klientów, jednakże w przypadku kredytów indeksowanych, wszystkie bank stosowały takie same zasady i korzystne dla siebie rozwiązania, które następnie uznane zostały za niedozwolone.

W przypadku kredytów indeksowanych, banki wpadły m.in. na bardzo sprytny pomysł przeliczania kursu waluty według własnych tabel, problem polegał jednakże na tym, że nikt, nie rzadko nawet sam bank, nie wiedział co wpływa na kurs wskazany w tabeli i w jaki sposób są one wyliczane, kredytobiorcy słusznie więc poddali w wątpliwość te zapisy, kierując na ich podstawie powództwa do sądów.

Jednym z banków, które tego typu procedery stosował był Getin Bank, jeśli więc masz kredyt indeksowany do franka szwajcarskiego właśnie w tym banku, powództwo przeciwko bankowi, w pierwszej kolejności, oprzeć będziesz mógł najprawdopodobniej na zapisie odnoszącym się do wypłaty i spłaty kredytu.

W umowach Getin Banku zawierane były bowiem takie zapisy: „W dniu wypłaty kredytu lub każdej transzy kredytu kwota wypłaconych środków będzie przeliczana do CHF według kursu kupna walut określonego w Tabeli Kursów obowiązującego w dniu uruchomienia środków”; „Wysokość zobowiązania będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w CHF- po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut określonego w „Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych” do CHF obowiązującego w dniu spłaty” oraz „Bankowa Tabela kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut zwana Tabelą Kursów- sporządzania przez merytoryczną komórkę Banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzania tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP, tabela sporządzana jest o godz. 16.00 każdego dnia roboczego i obowiązuje przez cały następny dzień roboczy.”

Przykład – zapis niedozwolony w umowie Getin Bank

Wszystkie wskazane powyżej zapisy przyznają tylko bankowi prawo do jednostronnego określania wysokości transz kredytu, wysokości rat kredytowych oraz jego salda w chwili przewalutowania, gdyż kurs kupna waluty określały tabele kursów na które faktycznie tylko Bank miał wpływ.

Getin Bank tak tworzył więc umowy kredytowe, że praktycznie bez żadnych ograniczeń i dowolnie mógł ustalać kurs walut, a to dlatego, że umowa nie zawierała żadnych kryteriów, którymi Bank by się posługiwał przy ustalaniu kursów.

Co za tym idzie, Bank miał całkowitą swobodę i dowolność na jakim poziomie kurs ustali, dla kredytobiorców oznaczało to więc, że Bank mógł w sposób w pełni zgodny z umową czerpać od kredytobiorcy dodatkowe korzyści finansowe.

W przypadku tak skonstruowanych umów kredytowych sądy po odpowiednio przeprowadzonym procesie uznają, że takie zapisy naruszają dobre obyczaje i takie klauzule uznane zostały za niedozwolone postanowienia umowne, które nie wiążą kredytobiorców.

Postanowienia umowne o podobnej treści wpisane zostały już do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonych przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 2018 r. stwierdził natomiast, że powołane zapisy określają wysokość świadczenia kredytobiorcy w sposób naruszający granice swobody umów, tj. przez przyznanie jednej ze stron prawa do określenia wysokości swojego świadczenia, gdyż to bank, jednostronnie i arbitralnie, mógł ustalać wysokość kwoty podlegającej zwrotowi, a w konsekwencji i wysokości odsetek, czyli głównych świadczeń kredytodawcy.

Wskazane powyżej zapisy są tożsame z klauzulą 3178 z Rejestru UOKiK oraz klauzulą 3179 z Rejestru UOKiK.

W orzecznictwie wiele razy podkreślano, że takie ukształtowanie stosunku zobowiązaniowego narusza jego istotę, gdyż wprowadza do niego element nadrzędności jednej ze stron i podporządkowania drugiej strony, bez odwołania do jakichkolwiek obiektywnych kryteriów, zakreślających granice swobody jednej ze stron.

Wiele umów zawierających takie postanowienia zostało więc z tego powodu unieważnionych, kredytobiorcy odzyskali zatem od Banku to wszystko co wpłacili w związku z zawartą umową kredytową.

Kolejne postanowienia umów zawieranych przez Getin Bank, które również zostały przez sądy uznane za niedozwolone, dotyczą kosztów udzielania kredytów.

W umowach Getin Banku zawierano bowiem następujące zapisy: „Całkowity koszt kredytu na dzień sporządzenia umowy Umowy Kredytu wynosi … złotych polskich (podana kwota nie uwzględnia ryzyka kursowego). Ostateczna wysokość całkowitego kosztu kredytu uzależniona jest od zmian poziomu oprocentowania kredytu w całym okresie kredytowania. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania, przy uwzględnieniu okresu 12 miesięcy podwyższonego oprocentowania na zasadach określonych w § 12 ust. 1, wynosi … %. Ostateczna wysokość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania uzależniona jest od zmian poziomu oprocentowania kredytu w całym okresie kredytowania”.

Przykład – zapis niedozwolony w umowie Getin Bank

Na temat kosztów udzielania kredytu i obowiązku informacyjnego Getin Banku w tym zakresie, niedawno wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r., w którym podzielił pogląd sądu niższej instancji i uznał umowę kredytu indeksowanego za nieważną, kredytobiorcy odzyskali więc ponad 2 000 000 złotych!

W przedmiotowej sprawie sądy obu instancji uznały, że bank nie wywiązał się należycie z obowiązku udzielenia kredytobiorcom rzetelnej informacji w zakresie kosztów kredytu.

Kredyt ten został bowiem kredytobiorcom przedstawiony jako kredyt tańszy niż kredyt złotówkowy, ze względu na niższe koszty obsługi, a ponadto, kredytobiorcom podano nieprawdziwe informacje, gdyż Bank zaniżył rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz nierzetelnie poinformował o ryzyku walutowym przy przedstawieniu symulacji kredytu innego niż proponowany kredytobiorcom.

Sąd uznał zatem umowę kredytu za nieważną, wskazując, że sposób zawarcia umowy spowodował, że jest ona sprzeczna z zasadami współżycia społecznego tj. zasadą uczciwości, lojalności oraz zasadą równości stron.

Oczywiście, sposób w jaki kredyt został kredytobiorcom przedstawiony i jakie informacje zostały im udzielone, będzie w każdym przypadku inny i będzie wymagać poczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych w sprawie, nie jest jednakże tajemnicą, że banki świadomie wprowadzały swoich klientów w błąd by sprzedać swój produkt, ustalenie tych okoliczności nie stanowi więc dużego problemu.

W omawianym przypadku Sąd stwierdził zatem, że zawarta przez kredytobiorców umowa była dla nich zdecydowanie niekorzystna, ponieważ nakładała na nich nieograniczone ryzyko walutowe.

Sąd podkreślił ponadto, że pozwany Bank, będący instytucją zaufania publicznego w stosunkach z klientami, powinien działać w granicach dobrze pojętego nie tylko interesu własnego, ale także z uwzględnieniem interesu klienta. Bank nie wywiązał się więc należycie z obowiązków udzielenia kredytobiorcom rzetelnych, kompletnych informacji, umożliwiających im podjęcie świadomej i racjonalnej decyzji co do wyboru produktu bankowego, i w związku z tym kredytobiorcy narazili się na nieograniczone ryzyko w związku ze zmianą kursu franka szwajcarskiego, Bank z kolei żadnego ryzyka nie ponosił.

Sąd Apelacyjny podkreślił dodatkowo, że badaniu pod kątem sprzeczności umowy z zasadami współżycia społecznego podlegała nie tylko treść i cel umowy, ale także okoliczności, które doprowadziły do zawarcia umowy, gdyż mają one dla sprawy bardzo duże znaczenie, konstruując pozew przeciwko bankowi warto zatem i na ten aspekt zwrócić uwagę.

Prawomocny wyrok frankowicze Getin Bank

Treść Wyroku Sygn. akt I ACa 7/18

Zasadą natomiast jest, że bank nie może udzielać kontrahentowi informacji nieprawdziwych lub nieścisłych zwłaszcza wówczas, gdy mogą one mieć istotne znaczenie w odniesieniu do możliwości kontynuacji kontraktowej współpracy z klientem i jego decyzji rozporządzania swoimi środkami pieniężnymi.

Inne wyroki sprawy frankowe Getin Bank

Sąd Okręgowy w Warszawie sygn. akt XXV C 712/17

Za niedozwolone postanowienia umowne sąd uznał:

1 ust.1 umowy kredytu w zakresie, w jakim przewiduje indeksowanie kursem CHF,

11 ust 5 Regulaminu w zw. z §4 ust.4 umowy w zakresie, w jakim przewiduje przeliczanie wypłaconych w złotych środków do CHF według kursu kupna waluty ustalonego przez bank w aktualnej Tabeli Kursów,

12 ust. 7 Regulaminu w zw. z §4 ust.4 umowy w zakresie, w jakim przewiduje, że wysokość kwoty podlegającej spłacie (w złotych) obliczana jest według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w banku na podstawie Tabeli Kursów z dnia spłaty zobowiązania.

W tym przypadku Sąd ustalił nieważność umowy kredytu indeksowanego do CHF, co było skutkiem zastosowania przepisów o niedozwolonych postanowieniach umownych.

Sąd Okręgowy w Warszawie sygn. akt XXV C 1905/16

Sąd uznał, ze niedozwolony charakter mają postanowienia:

2 ust.1 umowy kredytu w zakresie, w jakim przewiduje indeksowanie kursem CHF,

3 ust.8 umowy i §11 ust.7 regulaminu w zakresie, w jakim przewiduje przeliczanie wypłaconych środków do CHF,

4 ust.2 umowy i §12 ust.7 regulaminu w zakresie, w jakim przewiduje, że wysokość zobowiązania w złotych będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w CHF.

Dobrze skonstruowany pozew frankowy przeciwko bankowi nie opiera się jednak tylko na klauzulach niedozwolonych. Jest to skomplikowana konstrukcja, którą dobrze stworzy tylko adwokat lub radca prawny posiadający duże doświadczenie w procesach z bankami. Przed dokonaniem wyboru prawnika zapoznaj się z artykułem Kancelaria prawna, kredyt we frankach- którą wybrać?

 

 

[Głosów:1    Średnia:5/5]